მყავს 5 წლის გოგო.როცა გავთხოვდი 4 წელი ვცხოვრობდით დედამთილთან და მამამთილთან.შემდეგ შევძელით ჩევნი მეორე ბინის გარემონტება და გახარებულები გადმოვედით ამ სახლში.მაგრამ ეს ქალბატონი ვერ ეგუება ამ სახლს გული სულ ბებიასთან მიუწევს.მთელი კვირა რომ დატოვო იქ იქნება,შეიძლება სულაც იქ იყოს .. ჩემთან მარტო სანახავდ მოდის მნახავს და ამით მონატრება რჩება.ყველაფერთან ერთად იქიდან რომ მოდის ძაან დიდ გონორზეა საერთოდ აგარ მიჯერებს და კაი ხანი ვუნდები ჩემს ჭკუაზე რომ მოვიყვანო.ბებიაც მკაცრად ექცევა,თავის ჭკუაზე არ ატარებს ძაან უხარიათ მისი იქ ყოფნა, და ძაან შეთანხმებულად ვმოქმედებთ..(კარგი ურთიერთობა გვაქვს)კი მეც დამნაშავე ვარ ხშირად ვეჩხუბები (მეორეც პატარაც მკავს 2 წლის)ბევრ დროს ვერ უთმობ.კაი ხანი ვცდილობდი აგარ მეჩხუბა თავი ხელში ავიყვანე მაგრამ ვერ იყო მაინც განწყობაზე ერთი ბედნიერაბ იყო თუ წასვლას შესთავაზაბდნენ…კითხვა ასეთი მაქვს… რომ დაუშალო და არ გაუშვა ამით უარესს ვიზამ?(შვილია ბოლოს და ბოლოს მაკლია მინდა ჩემს გვერდით იყოს მაბრაზებს თუ არ მაბრაზებს, მაგრამ ეს გონორზე მოსვლა რა უბედურებააა)როცა უშლი არ წახვალ თქო ესმის მაგრამ მე მერიდება ბებიასიც აი “ბავშვს არ უშევბს ჩვენთან” არ მინდა იფიქროს.მზედამთავრე ამოსდით ბავშვზე მაგარმ რომ ვთქვა ატუტუცებენ თქო არა …მ
↧